چقدر باید گفت و نوشت تا آنی که نمیخواهد ببیند، بشنود و یا اینکه بفهمد هم قانع شود. مادام از برد و باخت میگوییم و اصرار داریم که کارزار به «شکست» خود اعتراف کرده و در یک نمایش تلویزیونی به سبک صدا و سیما خود به ما بگوید که دلایل شکستش چه بوده است. ایکاش به این قانع میبودیم. همان بهتر که کارزار چنین نکند که در آنصورت از او خواهند خواست که بگوید دلایل «پیروزی» پویشی ها چه بوده است.

در چنین حالتی بهتر نیست که به زبانی سخن گفت که هیچکس حتی سخنگویش مبادا که بفهمد؟

____________________________

من این روش را از دوست جدیدمان از مونترال، محمد وحیدی راد، در یکی از وبینار هایش که هنوز سر از حکمت آنها در نیاورده ام آموختم، که چگونه سخن گفت که کسی نفهمد تا بخواهد ما را به چالش بکشد. اتفاقن مقاله این هفته من در این رابطه است. این دوست ما چهارماه تقاضا میکند که به صفحه لتس تاک بپیوندد، به نامه های تهدید آمیز متوسل میگردد تا به مطلب من که همین هفته پیش به اشتراک گذاشتم اعتراض کند. ولی لازم نمی بیند و یا جوابی ندارد که بگوید 1- دروغ های من کدامند؟ 2- اختلافاتی که قصد دارم بوجود بیاورم میان چه کسانیست؟ 3- و رابطه من که در انتخابات اخیر بصورت مستقل و منفرد شرکت کردم با کارزاریان چیست؟

باشد که ایشان با جوابی که در سطح فهم من یکی باشد قدم های اول در همکاری های سازنده در سال جدید را بردارد.