روزی دانشمندی به آزمایشی پرداخت. پشه ای را در مقابل خود قرار داد و گفت بپر. پشه پرید و رفت. دانشمند مورد نظر برداشت خود را از این آزمایش ثبت کرد.

بال های پشه دیگری را کند و در مقابل خود قرار داد و اینبار نیز گفت بپر. پشه در جای خود باقیماند و دانشمند ما اینطور نتیجه گیری کرد و به ثبت رساند که اگر بال هاپشه را بکنیم کر میشود.

در این روز ها تجزیه تحلیل هایی در این مایه در رابطه با نتایج انتخابات مشاهده میکنیم، از جمله "دمکراسی حرف آخر را زد" از علی چنگیزی در مونترال.

____________________________________

در لابلای نوشتار جناب چنگیری نانوشته هایی وجود دارند که تفکر و تعمق را میطلبند. اما کاندیدای مستقلی مثل من که مورد اتهام، توهین و افترا آرزو خدیر، فردی که بالاترین تعداد آراء را به خود اختصاص داده است قرار میگیرد با خواندن این نوشتار چه باید فکر کند؟ زمانی که جناب چنگیزی به تعریف و تمجید "پویش همبستگی و صلح" و روش اتخاذی آنها در این انتخابات میپردازد، راهی برایم نمیماند که باور کنم که شاید نمیداند، که جهالت خطاست و یا اینکه میداند و اینچنین میگوید که خیانت است.

___________________________________

البته که جوانی امتیاز است ولی نه در مدیریت نهادی همچو کنگره ایرانیان که تجربه میطلبد و متاسفانه تا امروز هیچکس سر بلند از آن گذر نکرده است. من هم از به اصطلاح پیروزی پویش خوشنودم، چون بر این باورم که با در اختیار قرار دادن میدان به همسویان جمهوری اسلامی، آنها نه تنها بیشترین لطمات را به خود میزنند، بلکه رابطه خویش را با رژیم بیشتر هویدا میسازند. در ضمن کامیونیتی بهتر شکل میگیرد، دو قطبی میگردد، در اذهان عمومی تصویر کلی بهتر نمایان میگردد، و در نهایت "سیاسی اندیشی" که موثر ترین روش برای حفظ امنیت خود و خانواده هایمان در مقابل نفوذ و حضور جمهوری اسلامی در کانادا خواهد بود، با سرعت بیشتری گسترش مییابد.

_______________________________

در رابطه با نهادی همچو کنگره ایرانیان، انتخابات، مانند پنالتی میماند که نمیتواند شاخص بازی و مهارت های بازیکنان باشد. هر که هر جور به مذاقش میسازد بیاندیشد که قابل نفی نیست که در هر حالتی پیروزی با آنهائیست که مادام در صحنه اند.