هفت سال پیش در 12 دسامبر 2013 بود. مناظره درون حزبی لیبرال میان کاندیداهای ایرانی. بعضی از اینها را اصلن نمیشناختیم. از جمله مجید جوهری که ناگهان ظهور کرد. امروز آنها و بعضی از آنها را بیشتر از بقیه میشناسیم.

______________________________

امروز کم و بیش در موقعیتی شبیه آنزمان هستیم. با فدرال شدن انتخابات در موقعیتی قرار گرفته ایم که میبایست به کسانی رای دهیم که نمیشناسیم و یا اینکه کم میشناسیم. عده ای از آنها در چند ماه گذشته تمام تلاش خود را کردند و سعی کردند که تا جای امکان خود را معرفی کنند. بعضی دیگر تا آخرین لحظه صبر کردند. بعضی هاشون هم از سر صداقت گفتند که همین پنج شنبه پیش از ایشان تقاضا شد که به کاراوان بپیوندد و ایشان جواب رد نداد.

_________________________

آری افتخار کنیم که امسال انتخاباتی 100% سالم خواهیم داشت. خوشحال باشیم که برای اولین بار کنگره 3400 عضو دارد. ولی آیا این همان انتخاباتی هست که رویایش را داشته ایم؟ آیا زمانی که با رای خود، امضای خود را زیر قرار داد با کاندیدا ها میگذاریم، طرف مقابل را خوب میشناسیم؟ چقدر مطمئن هستیم این همانیست که میگوید؟ چقدر مطمئن هستیم که پای تعهداتش میایستد؟ آیا گناه فقط از اوست که فریب میدهد و یا از منی که بسادگی فریب میخورم. بار ها گفته ام و باز هم تکرار میکنم که بیژن احمدی و سوده قاسمی عهدشکنی کرده اند. به من و بسیاری دیگر از آنهایی که از آنها حمایت کرده اند خیانت کرده اند. خیلی سعی میکنم به آنهاییکه نمیشناسم حداقل اطمینان را جهت همکاری داشته باشم. ولی چطور میتوانم نادیده بگیریم که این افراد حاضر شده اند که در کنار سه نفر که خلافکاری های شان بصورت رسمی تائید شده قرار بگیرند؟. چگونه میتوانم به کسانی که بیژن احمدی و سوده قاسمی از آنها حمایت میکنم با دیده تردید ننگرم؟