در مخالفت ایمان کمالی سروستانی، سلمان سیما و بهرنگ رهبری با جمهوری اسلامی شکی نیست، ولی چرا این عزیزان باید با فعالینی که از جان و مال خود مایه میگذارند تا کنگره ایرانیان را از اشغال چهارساله همسویان با جمهوری اسلامی رها سازند، به مخالفت بپردازند. ایکاش فقط به مخالفت اکتفا میکردند. از این شرمسارم که بگویم بعضی از آنها ندانم کاری را به حدی میرسانند که به توهین میپردازند.

اگر در ایران، مخالفین جمهوری اسلامی راهی جز تظاهرات، دیوار نویسی و شبنامه ندارند، ما در کشوری زندگی میکنیم که آزادی و دموکراسی مسئولیت مان را حداقل در رابطه با حفاظت از امنیت خود و خانواد هایمان دو چندان میکند. چگونه دولت مردان را از طریق طومار، و مراجع قانونی را از طریق شکایات، میتوانیم قانع کنیم که نهاد دموکراتیک کنگره ایرانیان لابیگر جمهوری اسلامی بوده و نماینده ما ایرانیان کانادا نیست؟ زمانی که خود میدانیم با کمی اتحاد و همبستگی میتوانیم آنچنان اشغالگران را بصورت مفتضحانه از کنگره برانیم که دیگر به فکر نفوذ در هیچ نهاد ایرانی-کانادایی در کانادا نیافتند.