بدبختی از اینست که از دوستان مان میباشند، در میان ما زندگی میکنند، با آنها سلام و علیک داریم، در فیسبوک با هم گپ میزنیم و متوجه نیستیم که چگونه آرام آرام داریم مهمترین چیزی را که در کانادا داریم از دست میدهیم. اگر سفارتی بودند، عبا و عمامه به تن داشتند، و یا اثر مهر روی پیشانی شان بود، حتمن متوجه میشدیم و به فکر چاره میافتادیم. البته اینبار راه حل نه در مهاجرت، بلکه بهره گیری از امنیت، آزادی و دموکراسی جامعه ای که در آن زندگی میکنیم برای محافظت از آرامش و امنیت امروز و فردای خود و خانواده مان.

اینبار اگر لازم باشد کسی از این کشور برود ما نخواهیم بود.