دو هفته قبل از این گردهمایی، بعد از تهیه توماری به همت مهرداد آرین نژاد، و تقاضای برکناری رضا بنایی، در تاریخ 30 نوامبر، نشستی از طرف فعالان کامیونیتی برای تصمیم گیری و برنامه ریزی جهت پیگرد قانونی علیه ایشان صورت میگیرد.

از کلیه اعضای کامیونیتی دعوت شده بود که در جهت بهبود کنگره در گردهمایی 14 دسامبر شرکت کرده و به مدت پنج دقیقه نظرات خود را مطرح، و به مدت پنج دیگر به سئوالات حاضرین پاسخ دهند. در این گردهمایی ارسلان کهنموئی پور، شهرام تابع محمدی، کامنوش شهابی، مهرداد آرین نژاد، مهردخت هادی، بیژن احمدی، هومن رضوی، و اینجانب که از معترضین به رضا بنایی بودیم شرکت داشتیم.

آیا میتوان باور کرد که این افراد هیچکدام (البته به غیر از من) به رضا بنائی و رفتارهای غیر قانونی اش اشاره ای نکرده باشند؟ چرا؟

آنروز ها رضا بنایی برای کامیونیتی کمتر شناخته شده بود. میتوان گفت که در وضعیت کنونی،ایشان بعد از رضا مریدی، یکی از با نفوذ و پر قدرت ترین افراد سیاسی در کامیونیتی از جناح برانداز است. در مدیریت و پشتکار ایشان جای شک و تردیدی نیست. ولی در رابطه با ایشان نیز سئوالات بی جوابی باقیمانده اند. در زمان ریاست ایشان بود که برای اولین بار کمیته های سیاستگذاری، بازنگری اساسنامه، مشارکت جمعی، حقوق بشر و فرهنگی شروع به فعالیت میکنند. در زمان ایشان بود که کمپین "من هم یک ایرانی-کانادایی هستم" شکل میگیرد. شاید ایشان با این کمیته همکاری نکرد ولی بخوبی میتوانست فعالیت های آنرا با نپذیرفتن فرم های هزار عضو جدید بی ثمر کند. همانکاری که بیژن احمدی در سال 2018 با پنجاه تنی که از طریق من فرم عضویت را پر کرده بودند انجام داد.

فردی با چنین روحیه دموکراتیک، چرا زمانی که به خودش مربوط میگردد به رفتار غیر قانونی متوسل میگردد؟ چرا رضا بنایی در انتخابات سال 2014 اعلام انصراف میکند و راه میانبر را میگزیند؟ چرا ایشان در انتخابات 2015 نام خود را در لیست چهار نفره براندازان قرار نداد، که در اینصورت به احتمال زیاد پیروزی از جناح آنان میبود؟

"ترس از شکست" آیا میتواند جوابی به این سئوال و "توهم اعتبار اجتماعی" به چرای اولی باشد؟

آیا با مشاهده اینگونه رفتار ها، در طبقه الیت، روشنفکر، تحصیلکرده، در نزد آنهاییکه از آنها انتظار رهبریت میرود، باز هم میبایست در اساسنامه کنگره به دنبال ریشه مشکلات و یا راه حل برای آنها بود؟ من به شخصه مشابه این مورد را در زمان انقلاب نیز تجربه کرده ام.

به هر حال، یادش بخیر! بخواهیم و نخواهیم، گردهمایی 14 دسامبر 2014 در تاریخچه کنگره برای همیشه به عنوان سمبلی از شهامت، شفافیت، دموکراسی و آزادی بیان ثبت شده است. یکی از گردهمایی های نادر کنگره است که اجازه فیلمبرداری از آن به همه داده شده بود. (البته این را هم گفته باشم که بعضی ها درصدد جلوگیری از فیلمبرداری من و کاووس شدند که با همت آرشاک شجاعی که در آن زمان عضو هییت مدیره بود، مشکل برطرف شد.) ویدئو، مقالات، گفتگو های فیسبوکی این گردهمایی را در بخش کامنت ها به اشتراک خواهم گذاشت، تا آنهائیکه نمیدانند بدانند، و دیگران به خاطر آورند.

---