February 24 at 12:43 PM

Medi Shams	February 24 at 12:43 PM	باز نشر عکس گردهمائی پنج سال قبل
	February 24 at 12:44 PM
Soroosh Sohrabi	February 24 at 12:35 PM	ترودو، ترامپ، پوتین
Iranian Canadian Congress (ICC)

Iranian Canadian Journal

این عکس به خودی خود حرف میزند. ولی بد نیست کمی در آن درنگ کنیم  ببنیم چرا حرکتی که به این زیبائی در سال 2014 آغاز گردید به اینجا رسیده است.

1- آیا بیژن احمدی در آن زمان نقش بازی میکرده است؟ آیا بیژن احمدی عقیدتی-سیاسی است؟

جواب من به هر دو سال نه است. بعد از پنج سال شناخت بهتری از بیژن پیدا کرده ایم. به نظر من این فرد فرصت طلب و تشنه قدرت و نام است. در جمع آنروز، بخصوص با وجود ارسلان و شهرام بیژن نمیتوانست عرض اندام کند. ضعف های آنروز، بخصوص عدم انگیزه قوی در مابقی افراد که فقط برای همکاری داوطلبانه قدم به جلو گذاشته بودند این امکان را به بیژن داد که از مسیر خارج شده و یکه تازی کند.

2- قبل از اینکه بیژن احمدی فعالیت هایش را در کامیونیتی و کنگره آغاز کند، به عنوان مشاور در بنیاد پریا همکاری داشته است. احمدی تبریزی را میتوان یکی از پدرخوانده های کامیونیتی به حساب آورد که در خارج شدن از مسیر بیژن تاثیر گذار بوده است.

3- در پایان سال 2015 با استعفای ارسلان کنگره در حالت سرگردانی قرار گرفته بود. به جز کاندیداهائی را که بیژن وصله پینه کرده بود کاندیدای دیگری وجود نداشت. بیژن ناخواسته خود را در موقعیتی قرار داده بود که بدون پشتیبانی جناح همسو که هنوز شکل نگرفته بود نمیتوانست ادامه دهد.

اینرا به عنوان مقدمه مطرح کردم که تا اندازه ای خاطرات گذشته آنزمان را به یاد آوریم. موقعیتی که کنگره در سال 2015 قرار گرفته بود شباهت هائی با ایران بعد از انقلاب داشت. حرکت جمعی و همدل حدود چهل داوطلب قدرتی را بوجود آورده بود که شباهت به قدرت رهبری خمینی در زمان انقلاب داشت. از هم پاشیدن این جمع در اثر اختلافاتی که در دوره ارسلان پیش آمده بود، خلائی را بوجود آورد که بیژن توانست به تنهائی و سادگی آنرا پر کند، و خود را در مسیری بیابد که از قبل پیش بینی آنرا نکرده بود. این خلاء در زمان انقلاب نیز پیش آمد که مذهبیون که از بهترین سازمان دهی برخوردار بودند توانستند از آن بهره برداری کنند.

 

 

 

 

کنگره به علت کوچک و بسته بودنش بهترین دانشگاه (لابراتوار) برای بررسی تحولات اجتماعی میباشند. بشخصه از طریق مشاهده آنچه در کنگره در چند سال اخیر گذشت، به بعضی از تحولات پیچیده زمان انقلاب که برایم نامشخص باقی مانده بودند پی بردم. عدم وجود به اندازه کافی فعال اجتماعی-مدنی با انگیزه قوی (اکتیویست) یکی از علت های اصلی میباشد که حتی در جوامع دموکراتیک قدرت در انحصار سیاسیون (احزاب) ، و یا افرادی با اهداف شخصی (سیاسی، اقتصادی) باقی میماند. متاسفانه اهداف مدنی، انساندوستانه و حقوق بشری به اندازه کافی جذابیت نداشته تا تعداد بیشتری از افراد را، آنطور که به مذهب، تجارت، و سیاست وابسته میشوند، وارد فعالیت های اجتماعی کند.

 

در رابطه با کنگره شاهد بودیم که چه سریع اکثر داوطلبان با مشاهده اولین ناهنجاری ها کنار کشیدند. این کناره گیری را قبلن هم در براندازان که از تجربه و سازمان دهی بیشتری برخوردار بودند نیز تجربه کرده بودیم. آنها اولن نه آنطور که باید در انتخابات 2015 به مبارزه برخاستند و دومن بعد از شکست در انتخابات بطور کلی کنگره را فراموش کردند. این یکی دیگر از عواملی بود که بیژن که بیشترین امکانات (نوع اشتغال، عدم نیاز و الزامات مادی و خانوادگی- علاقه شدید به رهبری) را در اختیار داشت، صحنه خالی شده را به تصاحب خود در آورد.

با مشاهده همراهان بیژن در هییت مدیره در سال 2016 که جز سوده قاسمی و پویان طبسی نژاد همگی از صحنه فعالیت ها محو شده اند، باید پذیرفت که تسخیر کنگره در سال 2016 یک حرکت از قبل طراحی شده و جمعی نبوده است.