April 11

#	Medi Shams	April 11		چرا ما یاد نمیگیریم؟
1
2

Medi Shams

Iranian Canadian Congress (ICC)

Iranian Canadian Journal

چرا ما یاد نمیگیریم؟
چرا آنهاییکه که یاد گرفته اند کنار مینشینند ولب از لب نمیگشایند و کاری به فعالیت های اجتماعی ندارند؟

چرا هر که در راس این کنگره نشست و یا دارای سمتی شد، طوری عمل میکند که تا امروز یا کر بوده، شل و یا کور؟
صد افسوس و واقعن حیف این مملکت که میبایست زخم و دمل های چرکینی مانند ما را بر جسم و جان و روحش تحمل کند.

نگاهی به بیوگرافی هایمان بیاندازیم. زمانی که به شرح خود میپردازیم، به صد خروار دیپلم و مدرک و تجربه و تحصیلات مینازیم و آنرا به رخ یکدیگر میکشیم. کلی ادعا داریم و هر چقدر بیشتر کج و کوله هستیم بیشتر قر و اطوار داریم. ولی زمانی که به پای عمل میرسیم، از هر بیسوادی بیسواد تریم. زبانمان بند میاید. مادام به دنبال توجیه و عصاییم.

وقتی پندار، گفتار و کردارمان را میبینم، به آنی که بودیم و امروز هستیم میاندیشم، از ایرانی بودنم بیزارم و از ننگی که بر انسانیت هستیم سر افکنده. خاک بر سر آن تحصیلات، آن علم و دانشی که به آن افتخار میکنیم.

در روزی که در پی حقیقت، نخست وزیر یک مملکت را در جایگاه شهادت مینشانند، چندین ساعت بازجویی میکنند، عریضه بلند و بالا صادر میکنیم و داد و فریاد من نبودم، من نبودم را سر میدهیم.

میخواهم بالا بیاورم.
 میخواهم دل و روده ام را در مقابل چشمانم ببینم. میخواهم بدانم تا چه حد میتوانیم زشت و کریه باشیم.

از چون و چرا ها گذشته ام. فقط میخواهم به عمق کثافت و عفونتی که درماست پی ببرم. یکبار برای همیشه و آخرین بار زار زار بگریم، فریاد سر دهم و از زمین و زمان، برای آنچه که هستیم پوزش بطلبم. آنکه ما را چنین خواست و چنین ساخت را صد لعنت کنم.

نفرین بر آن آب و خاکی که نهالی همچون ما را در خود پروراند. لعنت بر آن مامی که چنین حرام زاده هایی را در دامان خود نگاه داشت.

انگاری گنه از من است که عالمی از درد به دور خود میپیچد. در دیاری که مردمانش به خواب ابدی فرو رفته اند، آه و ناله دیگر چه سود!