June 11 at 12:36pm

Medi Shams	June 11 at 12:36pm	مراسم به یاد جانباختگان سانحه ترور در تهران توسط کنگره ایرانیان
Shahram Tabe	June 10 at 12:58pm	کنگره ایرانیان کانادا و سالی که در پیش داریم/شهرام تابع محمدی
Soroosh Sohrabi	June 10 at 8:52pm	حادثه و فوت همسر مریم رشیدی
Soudeh Ghasemi	June 10, 2017	Candlelight Vigil for Victims of Tehran Attacks
Iranian Canadian Congress (ICC)	June 8, 2017
	June 10, 2017
	June 9, 2017

وای بر این جهالتی که حتی خون به ناحق ریخته 17 انسانی که با آنها احساس نزدیکی میکنیم هم نمیواند ما را بیدار کند؟ چه اجباری وجود دارد که حتی در چنین مراسمی کاسه گدائی بسوی سیاستمداران دراز کنیم؟ مگر آنها نماینده دولتی نیستند که چندی پیش میلیون ها دلار اسلحه به عربستان سعودی فروخته است؟ فکر میکنیم که قرار است این اسلحه ها علیه چه کسانی استفاده شوند؟ آیا آنچه را به عنوان "تروریسم" میشناسیم حاصل سیاست های دنیای غرب که وطن دوم ما بخشی از آن میباشد نیست؟ آیا این فرصتی نیست که بخود آئیم و به وظیفه ائی که به ما مهاجرین محول شده است آگاهی پیدا کنیم؟ آیا بوجود آوردن آگاهی و فشار بر دولتمردان در جهت تغییر سیاست هایشان نسبت به خاورمیانه بر بازگشائی سفارت اولویت ندارند؟ آیا بجاست که در گردهمائی که برای همدلی با جانباختگان و خانواده هایشان میباشد به جای قطره ای اشگ در چشم، و آهی در دل یکبار دیگر برای گفتار تکراری سیاستمداران کف زد؟ آیا در کامیونیتی ما کسی وجود ندارد که به جای سیاستمردان از آنها دعوت به سخنرانی کنیم و از این طریق گوشزدی به دولتمردان کرده باشیم؟ البته تا زمانی که افرادی که از هم اکنون خود را کنار دیگر سیاستمدران میبیند عنان را در دست دارند امیدی نیست. واقعن که بر ما و جهالتمان باید گریست.